Adem ile Havva
> Tanrı Âdem’le Havva’yı yaratalı birkaç saat olmuştu ve ikisi üzerindeki son
> rötuşları yapıyordu. Elinde sadece monte edilecek 2 parça daha kalmıştı.
> Bunları hangisine takacağı konusunda kararsızdı.
> Sonunda onlara sormaya karar verdi.
> -”Elimde 2 parça daha var.” dedi.
> “Bunları da sizlere monte edeceğim.
> Bunlardan biri ayakta işemeye imkân veriyor.
> Diğeri……….”
> Havva daha ses çıkaramadan, Âdem büyük bir coşkuyla hemen atıldı:
> -”Ben, ben! Bana ver onu. Çok eğlenceli olacak. Onunla ayakta
> işeyebileceğim.
> Ne olur bana ver onu.”
> Âdem’in ısrarları ve çocuklar gibi zıplayıp durmasına fazla dayanamayan
> Tanrı, o parçayı Âdem’e monte etti.
> Âdem sevinçten çılgına dönmüştü. Hemen etrafta koşturup her yere işemeye
> başladı.
> Bir kayayı ıslattı, zig zaglar çizdi, kuma adını yazdı, sonra da ilerideki
> bir taşı vurmaya çalıştı yeni oyuncağıyla.
> Durumu gören Havva üzgün ve süzgün;
> -”Tanrım bana takacağın parça nedir ?…”
> Diye sordu.
> Tanrı Âdem’e bakıp iç geçirerek cevap verdi:
> -”Beyin kızım! Beyin…”